maandag 6 januari 2014

De luier van Ali


Standplaats Istanbul (column De Persdienst)

De luier van Ali


Door Jessica Maas


Ik heb hem nog nooit zien blozen. Maar de kans is groot, dat dat precies is wat mijn Turkse schoonvader deed, toen hij afgelopen week een preek kreeg van mijn oudste dochter.


Ze logeerde samen met haar zus van twee bij haar oma en opa en vond het nu toch echt te gek worden. ,,Jij doet helemaal niets in huis, oma moet alles doen. Zij maakt het eten klaar, ze wast onze kleren en legt ons in bed. Jij zit alleen maar op de bank.’’ En dochterlief was nog niet klaar. ,,Mijn papa doet dat niet. Hij helpt mama. De ene avond stopt hij ons in bed, de andere avond mama. Dat moet jij ook doen. Heb je nu je lesje geleerd?’’, klonk het bijdehand.   Mijn schoonvader stond met zijn mond vol tanden. Mijn schoonmoeder proestte het uit. Een indrukwekkende analyse voor een vierjarige. Zeker omdat de klaagzang niet door oma, papa of mij was ingefluisterd. Het feit dat schoonvader niet veel in huis doet, is door ons wel geaccepteerd.


Maar ik deel haar verbazing wel. Niet zozeer over haar grootvader, maar wel over heel veel jonge Turkse mannen. Er is de laatste jaren sprake van een serieuze babyboom in mijn omgeving. Veel vrienden - jonge, werkende stellen- hebben hun eerste spruit gekregen. De mannen zijn voor de bevalling meegesleept naar de dokters en babywinkels, soms zelfs naar yogalessen.


Maar wanneer kleine Ali of Zeynep er eenmaal is, dan blijken de tradities erg hardnekkig. Mannen van wie ik dat echt nooit hadden verwacht, vertikken het om een luier te verschonen. De baby in bad doen? ‘s Nachts opstaan en speentje geven? Ze kunnen, willen en doen het niet. Aan liefde voor de kleine pluis geen gebrek maar de praktische verzorging blijft het werk van de vrouw.


Helemaal gek is het niet. De hele samenleving, waar van oudsher de man de dienst uit maakt, is niet anders gewend. De man mag op de bank in slaap vallen, terwijl de vrouw - eveneens na een hele werkdag -  kookt, poetst en verzorgt.


Het is de man ook soms niet eens toegestaan om maar een vinger uit te steken. Zeker niet als er een baby in het spel is.  Die nieuwe aanwinst is dan het project van moeder en oma. Een kennis van ons zag pas nog zijn vrouw met pasgeboren zoon uit huis vertrekken. Van een gezinsdrama was geen sprake. Nee, ze gingen de eerste weken bij zijn schoonmoeder wonen. Makkelijker voor iedereen, zo werd hem verzekerd. Kon hij lekker slapen en naar zijn werk gaan.


Hoe anders was dat voor mijn man. Lekker slapen na de geboorte? Hij stond ‘s nachts door de huiskamer te hupsen met een krijsend mensje op zijn arm. Zodra hij stil bleef staan, begon ze weer. Of hij stond een luier te verschonen, toen ze liet zien wat er nu eigenlijk met spuitpoep wordt bedoeld.


Niet vreemd dat hij af en toe door vrienden vol medelijden wordt aangekeken. De nadelen van een buitenlandse vrouw? Maar een grote strijd is er echt niet aan vooraf gegaan. Van een clash of civilisations was geen sprake.  Papa kookt, poetst en knutselt. Voor ons vanzelfsprekend. Voor Liza blijkbaar ook. En ik vrees dat zij dat de rest van Turkije wel gaat vertellen.
---------------------------------------------------------------

Geen opmerkingen:

Een reactie posten