vrijdag 8 november 2013

Protest tegen de muur van schaamte

Koerdisch protest tegen de muur van schaamte




NUSAYBIN - Jongens met bivakmutsen staan op het dak van het cultureel centrum in hartje Nusaybin. Een groot portret van Abdullah Öcalan, de geliefde PKK-leider die een levenslange gevangenisstraf uitzit, wordt uitgerold. Koerdische muziek klinkt.  Muziek over het volk zonder land, over revolutie, over Koerdistan.

Een oude man met witte baard danst. Vrouwen joelen. Een moeder houdt haar dochtertje - gekleed in de kleuren van  rood, geel en groen - de lucht in. Een jongen met groene bivakmuts en sokken over zijn schoenen loopt voorbij. De kans op rellen met de politiemacht verderop is groot en hij wil geen voetstappen achter laten.
Duizenden Koerden uit de hele regio zijn vandaag naar Nusaybin gekomen. Woedend over de bouw van twee meter hoge muur aan de grens, nog geen vijftig meter verderop. De muur die volgens de Turkse regering smokkelaars tegen moeten houden. Onzin, klinkt het vandaag in Nusaybin. De muur is enkel en alleen bedoeld om de Koerden aan beide zijden van de grens uit elkaar te houden. Het is de angst voor Rojava, het autonome Koerdistan aan de andere kant, zegt de 70-jarige Halip.

De woede tegen de Turkse staat zit diep. Een gevolg van de bijna dertig jaar durende strijd die al aan 40.000 mensen het leven heeft gekost. Begin dit jaar gloorde er hoop toen de regering in gesprek ging met leider Ocalan. Maar van die hoop is inmiddels weinig meer over. Het vredesproces is vastgelopen en de regering lijkt - met het oog op de verkiezingen in maart - niet van plan nog grote stappen te zetten. Halip: ,,Allemaal leugens, niemand gelooft Erdogan nog.’’

Niet ver van het plein de grens. Achter het prikkeldraad aan de andere kant in Syrië eveneens een rood, geel, groene mensenmassa. Dezelfde muziek waait over. Een zwaarbewapende agent stuurt pottenkijkers weg. Een paar jongens slepen vuilnisbakken op de weg. Een barricade voor later.

Terug naar het protest. Gejoel klinkt wanneer Asye Gökkan het podium opkomt. Ze is de heldin  van Nusaybin. De burgemeester moet ondersteund worden en zwaait zwakjes. Negen dagen heeft ze - uit protest tegen de muur van 'schaamte' - niet gegeten en gedronken.,,Burgemeester Ayse zou haar leven geven voor ons, voor de Koerden’’, zegt een oudere vrouw trots. Op het podium gaat BDP-leider Selahattin Demirtas fel te keer tegen de Turkse regering. Te keer over de steun aan de radicale islamitische groepen. ,,Deze maffia - die in naam van de islam bloedbaden aanrichten - worden gesteund met wapens en geld. En wij mogen nog geen luiers naar onze mensen brengen? Zelfs geen medicijnen zodat er zonder verdoving moet worden geopereerd. De mensen aan de andere kant zijn niet de vijand van het Turkse volk.''  Dreigend: ,,De overheid heeft ons beloofd te stoppen met de bouw van de muur. Maar we houden ze aan hun belofte en we willen meer. De grens met Rojava moet weer geopend worden. Dit is niet het einde van onze strijd, maar het begin.’’ De bijeenkomst loopt ten einde. Mensen verlaten snel het plein. Ze weten wat komen gaat. Niet veel later klinkt de eerste plof. Het is tijd voor molotovcocktails, stenen en traangas.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten