maandag 26 augustus 2013

Isolement van Turkije groeit en groeit

 Eenzaam Turkije



Geen ambassadeurs meer in Syrië, Israël en Egypte. Geen vriend meer over in de regio, ruzie met Israël en bekoelde relaties met het Westen. Het isolement van Turkije wordt met de dag groter.

Door onze correspondent Jessica Maas

ISTANBUL  - Opnieuw ging hij tekeer. Deze keer tegen Israël dat volgens de Turkse premier Recep Tayyip Erdogan achter de coup in Egypte zou zitten. Het kwam hem deze week op een ongekend harde uitbrander van het Witte Huis te staan. ,,Beledigend, ongefundeerd en onwaar’’, luidde de reactie.

Het is niet alleen Washington dat met groeiende verbazing naar de tirades van de Turkse leider kijkt. Na de val van - zijn laatste - bondgenoot Morsi  en het Moslimbroederschap in Egypte gaat hij schopt hij tegen alles en iedereen. Tegen het ‘hypocriete Westen’, tegen de Arabische staten die zich achter de coup in Egypte hebben geschaard en tegen Tel Aviv. 

Turkije heeft maar weinig vrienden meer over.

Een nachtmerrie voor Erdogan en diens minister van buitenlandse zaken Ahmet Davutoglu, die nooit een geheim hebben gemaakt van hun ambities. Turkije als rolmodel, als grootmacht, als leider in de regio. Dat was het doel. Maar die neo-ottomaanse droom is in duigen gevallen.

Hoe anders was de situatie een paar jaar terug. Turkije werd internationaal geroemd. De economische groeicijfers oogsten lof, net als de zachte diplomatie van Davutolgu, de man achter het zogenoemde ‘Nul problemen met de buren’ beleid. Onder  Onder zijn regie werd toenadering gezocht tot buurlanden Irak, Syrië en Iran. Met succes. Visaverplichtingen werd afgeschaft, de handel en toerisme tierde welig. De democratie, geleid door een islamitsche regering - werd een voorbeeld genoemd voor de Arabische wereld. 

Na de hoogoplopende ruzie met Tel Aviv - na de Isrealische aanval op het hulpkonvooi Mavi Marmara - kreeg Erdogan in de Arabische wereld nog veel meer vrienden bij.

De Arabische Lente en de oorlog in Syrië maakten echter een eind aan de stabiliteit in de regio. Erdogan ontpopte zich als een van de felste tegenstanders van Assad. De grote steun van Ankara aan de Soennietische oppossite - het Vrije Syrische Leger - zette veel kwaad bloed. In eigen land en daarbuiten. De relaties met Bagdad zijn bekoeld, evenals die met het sjitische Iran, dat het regime van Assad steunt. 
En nu door de bemoeienis met Egypte en de kritiekloze steun voor het Moslimsbroederschap - daaglijks demonstreren boze Turken tegen de coup - is het isolement alleen maar groter geworden. Van zachte diplomatie is geen sprake meer. Van een neutrale rol evenmin.

Erdogan’s aanzien dat al een grote deuk heeft opgelopen door het hard neerslaan van de demonstraties in eigen land, brokkelt in hoog tempo af.  Zijn voorliefde voor complottheorieen - de Geziprotesten waren volgens de premier ook het gevolg van een samenzwering tussen de ‘rentelobby’, investeerders en buitenlandse media - doet zijn imago weinig goed. De aanstelling van adviseur Yigit Bulut, een journalist die eerder schreef dat buitenlandse krachten met hulp van ‘telekinese’ Erdogan proberen om te brengen, ook niet.

,,De premier is het contact met realiteit totaal verloren’’, schrijven kritische columisten. Zijn mooie woorden over democratie in de Arabische wereld klinken velen in eigen land en daarbuiten hol in de oren.
Erdogan's retoriek en het gekleurde buitenlandbeleid zetten Turkije steeds verder buitenspel.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten