donderdag 13 juni 2013

Turkse politie: Wij zijn geen monsters



(film van Amnesty International over politiegeweld Turkije)

Hij heeft ineens overal vijanden. Familieleden zijn boos, hij wordt ‘ontvriend’ op Facebook. De 30-jarige Sinan - zijn echte naam wil hij niet geven -. is agent in Istanbul. Hij heeft vandaag zijn eerste vrije dag, na een dienst van 120 uur. Hij knippert voortdurend met z’n ogen en vraagt zich hardop af of hij wel het juiste beroep heeft gekozen.

Naast hem op de bank de 23-jarige Türker, eveneens een gefingeerde naam, praten met de pers is ten strengste verboden. Zijn arm zit in het gips. ,,Gebroken, ik viel toen ik een gewonde collega probeerde te helpen. Het beeld van mijn collega, het bloed droop van onder zijn helm, krijg ik niet uit mijn hoofd.’’ Ook hij was de afgelopen dagen op de been. Op het Taksimplein, in Besiktas. ,,Ik was zo moe, kon alleen maar aan mijn bed denken. Maar we mochten niet stoppen.’’ Hoeveel traangas hij heeft afgeschoten, hoeveel demonstranten hij heeft geraakt. Hij zegt het niet meer te weten.


De twee jonge agenten zitten in het kantoor van de zeven maanden geleden opgerichte politievakbond in Istanbul. De vakbond die deze dagen begrip probeert te kweken voor het zo gehate politiekorps. De bond die aandacht vraagt voor de onmogelijke condities waaronder de agenten hun werk moeten doen. Volgens vakbondsbestuur Hanefi Caliskan (38) hebben de afgelopen twee weken vijf agenten zelfmoord gepleegd. ,,Hoeverre deze gerelateerd zijn aan de demonstraties is natuurlijk moeilijk te zeggen. Maar twee van hen hebben gewerkt tijdens de protesten in Taksim.’’ Hij vervolgt. ,,We willen mensen in dit land er aan herinneren dat agenten ook mensen zijn, geen monsters.’’


Geen eenvoudige boodschap.


Meer dan 5000 mensen raakten de afgelopen dagen gewond, meer dan tien demonstranten moeten een oog missen, vele liggen nog in het ziekenhuis.  Beelden van de met traangasschietende ‘robocops’, van agenten in burger die volledig door het lint gaan en demonstranten in elkaar slaan gaan de wereld over. Een filmpje van een scholiere die in Izmir langs de boulevard loopt en door een agent wordt geslagen en aan haar haren wordt getrokken, is duizenden malen afgespeeld op YouTube.
Türker knikt. Hij kent de beelden én de agent in kwestie. ,,Ik heb hem gesproken. Hij herkent zichzelf niet terug. Ik neem mijn collega’s niets kwalijk. Na zoveel uren op de been, verdwijnt alle empathie, alle zelfcontrole.’’ De agenten verdienen 2500 lira - 1000 euro - per maand. Overuren worden niet betaald.
Caliskan neemt de politieleiding veel kwalijk. De excessen zijn het gevolg van de bevelen. ,,Doe wat nodig is, zeggen zij. Maar wanneer een agent vervolgens geflimd wordt, dan laten ze hem als een baksteen vallen. Het korps stuurt zelfs geen advocaat. De echte verantwoordelijken ontspringen zo de dans.’’ Agenten die hun pistool kwijtraken of wiens voertuig in vlammen opgaat, moeten zelf voor de kosten opdraaien, zegt Caliskan. ,,,Wordt van het salaris ingehouden.’’


Er zijn berichten over agenten die de afgelopen dagen ontslag hebben genomen. Türker is het niet van plan. Hij schudt zijn hoofd. Hij houdt van zijn werk. Ondanks alles. ,,Wat moet ik anders?  Bestuurder Caliskan valt bij. Ontslag is geen oplossing. De agenten moeten samen met de bond aan democratisering van het korps werken. Maar het korps zelf is daar allesbehalve blij mee. Zes bestuursleden van de vakbond zijn al ontslagen. Tegen Caliskan loopt een intern onderzoek.

De agenten hopen dat de rust in het land snel terugkeert. De harde taal van premier Erdogan voorspelt weinig goeds..Vakbondsbestuurder Caliskan verheft zijn stem..,Erdogan noemt ons ‘zijn agenten’. Maar we zijn de agenten van Tayyip niet. Wij zijn van het volk.’’ Agent Turker vult aan: ,,Weet je, veel van ons houden zich niet politiek bezig. We voeren alleen bevelen uit.’’

Geen opmerkingen:

Een reactie posten