zaterdag 8 juni 2013

Ga je mee capulen?

Een spontaan Lowlands mét gasmakers



Door onze correspondent Jessica Maas

ISTANBUL -  Een meisje laat haar haren invlechten door haar buurvrouw. Ze zitten voor een de vele tentjes op het veld. Geen plukje gras is meer te zien. Overal tenten, overal mensen. Liggend, lezend, kletsend, slapend.

De 23-jarige Orhan heeft geen oog voor de drukte om hem heen. Hij leest in zijn hangmat onverstoorbaar een krantje. Al zeven dagen is hij hier en hij gaat niet meer weg. Niet tot dat de bomen waaraan zijn hangmat hangt, veilig zijn. En dat kan nog wel even duren. Hij heeft zijn werk - hij werkt bij een stichting voor gehandicapten - al laten weten dat ze voorlopig niet meer op hem hoeven te rekenen. ,,Dit is een revolutie. Dit is ongekend.’’

Dit is Gezi-park in Istanbul. De plaats waar het twaalf dagen geleden allemaal begon, de plaats waar een week geleden de politie demonstranten 's ochtends vroeg met traangas wekten. Het park is uitgegroeid tot een spontaan Lowlands in het hart van de metropool. Compleet met gratis eten, concerten, een open podium en yogalessen in de vroege ochtend.

Een jongen duwt een kar vol komkommers en appels door het park. Verderop klinkt het muziek. Een oudere man slaat op een trom, een ander blaast op de fluit. Een meisje met een grote Atatürk op haar T-shirt danst hand in hand met een jongen met rastahaar. Een vrouw met hoofddoek verkoopt koffie en thee. Een ouder echtpaar zit op een stoeprand, een jongen, armen vol met tatoeages speelt een straathond, een vrouw met hoge hakken en laptoptas zet zich neer in het gras. ,,Wil Mert Polat even naar huis bellen? Zijn ouders zijn ongerust en zijn telefoon staat uit'', roept iemand door de microfoon vanaf het podium.

Overal hangen de slogans. Slogans van politieke partijen, van vakbonden, vlaggen van Atatürk. ‘’Revolutie’’ staat op een groot spandoek boven een aantal tenten. ‘Nu het is genoeg’’  op een ander. 'Welkom op het Gasfestival' heeft iemand op een A4 gekrabbeld.. De term Capulcu - ofwel plunderaars zoals premier Erdogan de demonstranten noemde - is favoriet.,,Ga je mee capulen?'' en ,,Maak minstens drie Capulcu'.' Verwijzend naar het pleidooi van de premier om minstens drie kinderen te maken.

Aan de andere kant roept de 23-jarige Güher de voorbijgangers toe. ,,Boeken kun je hier kwijt.’’ Dit is de bibliotheek van Gezi Park. Het is druk rond de tafels vol boeken. Van Tolstoj tot Vijftig Tinten Grijs. ,,De boeken blijven komen. Mensen lezen en brengen ze weer terug’’, vertelt Güher. Ze is al zeven dagen hier. ,,Dit is een paradijs. Iedereen is zo vriendelijk, mensen met totaal verschillende achtergronden, politieke stromingen, etniciteit. Hier heb ik echt van gedroomd. Eén tegen het fascisme.’’

De vele verkopers van de gasmaskers en mondkapjes passen niet in het vreedzame plaatje. Net als de foto’s van de drie omgekomen demonstranten die overal in het park hangen. Zij herinneren aan de ernst van de situatie, aan het brute politiegeweld van de afgelopen dagen.

De 27-jarige dokter Ali, zijn achternaam houdt hij voor zich, in de eerste-hulp-tent in het park, maakt zich totaal geen illusies. Hij maakt onderdeel van het team van zestig dokters, verpleegsters en apothekers die de afgelopen vier dagen overdag en ‘s nachts vrijwillig hulp - met gasmasker op - verlenen aan de gewonde actievoerders. Hij heeft weinig geslapen en te veel ellende gezien. Of de politie nog een keer binnen gaat vallen? De dokter sluit het niet uit.,,Van deze regering kun je alles verwachten’’

----------------------

Geen opmerkingen:

Een reactie posten