vrijdag 26 april 2013

De hoop van Nazife


De jarenlange hoop van Nazife









De Koerdische PKK begint begin mei met het terugtrekken van de troepen uit Turkije, zo werd gisteren aangekondigd. De 77-jarige Nazife Babayigit - zelf veroordeeld tot twee jaar huisarrest - volgt het nieuws op de voet. Ziet ze haar zoon na twintig jaar terug?


PELITLI KOY - Ze schuifelt - met haar witte hoofddoek - door de kamer. Tot voor kort ging ze graag naar buiten .De kippen voeren, die rond de bouwvallige woning, rond scharrelen,haar dochter bezoeken die naast haar woont. Maar die tijd is voorbij. De 77-jarige Nazife Babayigit heeft huisarrest. Ze tilt haar rok op. Om haar enkel zit de elektronische band. Zet ze een stap buiten haar huis in Pelitli Koy, een klein dorp net buiten Istanbul, dan gaat het alarm af. Tot eind maart 2015 moet ze binnen blijven.

Zoon Kasim (42) schudt zijn hoofd. Het doet hem pijn zijn moeder zo te zien. Juist nu er hoop gloort onder de Koerden. Sinds begin dit jaar voert de Turkse overheid gesprekken met de PKK-leider Öcalan, die op het eiland Imrali een levenslange gevangenisstraf uitzit. ‘Commissies van wijze mensen’ trekken door het land om met het ‘volk’ over het vredesproces te spreken. Gisteren  - in een historische stap - kondigde de PKK aan vanaf 5 mei te beginnen met het terugtrekken van de strijders. Komt er een einde aan de bijna dertig jaar durende strijd die aan meer dan 35.000 mensen het leven heeft gekost?  Kasim: ,,Ik hoop het uit de grond van mijn hart. Maar ik durf het niet helemaal te vertrouwen. De regering praat nu volop over vrede en maar gelijktijdig legt een rechter in dit land mijn oude moeder deze straf op. De mentaliteit is nog niet veranderd.’’

Hij vertelt. Over zijn familie die oorspronkelijk uit de provincie Kars, Oost-Turkije komt. Over het dorpsleven, maar ook over de angst voor de gendarme, de militaire politie. Over hoe het dorp eind jaren tachtig de PKK leerde kennen.,,Begin jaren negentig groeide de spanning, de druk van het leger werd met de dag groter. Mijn jongere broer Metin hakte de knoop door. Hij sloot zich aan bij de PKK en vertrok naar de bergen.’’

Hij pakt er een foto bij. De twee broers kijken ernstig de camera in. ,,Gemaakt op de dag dat hij vertrok, de laatste keer dat we hem gezien hebben.’’ Zijn moeder wijst naar Metin. ,,Zo zie ik hem nog steeds in mijn dromen.’’ Ze heft haar handen op. ,,Twintig jaar. Ik bid elke dag dat hij terug komt.’’ De
familie verhuisde - de druk van de gendarme in Kars werd te groot - naar Pelitli Koy ,,Mijn moeder is het vertrek van Metin nooit helemaal te boven gekomen.’’


Toen in 2008 twee Koerdische bouwvakkers - nabij het dorp aan het werk - langs kwamen, laaide de hoop bij de oude vrouw. De twee jongens dachten haar zoon wellicht te kennen. Ze gaf meteen een pakketje mee. Een zelfgebreide trui, tandenborstel, sokken én een foto van zichzelf. ,,De jongens werkten in de zomer in de bergen en kenden veel guerilla’s’’, verklaart Babayigit. ,,Vertel hem maar dat ik nog leef, was de boodschap van mijn moeder.’’ Het kwam haar duur te staan. 

Een paar maanden later kreeg haar zoon- aan het werk in Istanbul - een paniekerig telefoontje van zijn zus. Zijn moeder was opgepakt door de politie. ,,Ik begreep er helemaal niets van. Wat moeten ze nu met mijn moeder? Ze doet geen vlieg kwaad.’’ 

Later kwam de familie er achter dat de jonge bouwvakkers opgepakt waren en dat de gendarme het pakketje van zijn moeder hadden gevonden. ,,Mijn moeder werd aangeklaagd omdat ze hulp had geboden aan een terreurorganisatie. Tien dagen heeft ze hier in de gevangenis in Gebze vastgezeten. Eerst werd ze vrijgesproken, maar later werd die uitspraak door een hogere rechtbank gewraakt.’’ Eind februari kwam dan eindelijk het vonnis: twee jaar huisarrest. ,,Omdat ze boven de 75 jaar is, anders had ze naar de gevangenis gemoeten.''
 
Nazife kijkt naar haar enkelband, ze kan er 's nacht niet goed van slapen. Ze schudt haar hoofd. Dat ze dit nog mee moet maken. ,,Een kleinzoon zit nu in het leger, mijn zoon in de bergen. Elke dag kijken we naar het nieuws. Maar ik hou hoop. Het bloedvergieten moet stoppen, de moeders in dit land hebben genoeg gehuild. Genoeg.’’

Geen opmerkingen:

Een reactie posten