donderdag 28 maart 2013

Uitbuiting op Cyprus


De onzichtbare slachtoffers van de crisis


NICOSIA (DPD) - De 35-jarige Mai uit Vietnam werkt al drie jaar op Cyprus. Ze betaalde 3000 euro om op het eiland als huishoudster aan de slag te gaan. Maar Mai kwam niet in een familie terecht, maar op een boerderij. Ze woont nu in een barak, zonder elektriciteit en werkt zeven dagen per week. Tien uur per dag, voor 220 euro per maand. Weglopen durft ze niet. De afgelopen drie jaar had ze negen dagen vrij. Al haar geld gaat naar Vietnam, waar haar zoon studeert.

Activist Doros Polykarpou, directeur van Kisa, de organisatie die zich inzet tegen racisme op Cyprus,  kent zoveel voorbeelden. Mai is geen uitzondering, zegt hij. ,,Het is moderne slavernij. Uitbuiting, mensenhandel, gedwongen prostitutie. Welkom op Cyprus.’’

Hij vreest de gevolgen van de crisis voor de migranten, de meest kwetsbare groepen. Het aantal huishoudsters - velen komen uit de Filipijnen, Sri Lanka, Vietnam - ligt rond de 30.000. Veel op een bevolking van 800.000.  Maar in Cyprus, waar meer Mercedessen per duizend inwoners rondrijden dan in Duitsland, is een hulp in de huishouding de normaalste zaak van de wereld. Zij houden de villa’s schoon, zorgen voor de kinderen en de oudjes van het eiland. Door de crisis zullen veel families niet meer in staat zijn om de buitenlandse hulp te betalen. Polykarpou: ,,Sommigen terug gaan naar het thuisland. Anderen gaan voor een nog lager loon - nu 330 euro per maand - werken. Ik geloof niet dat Cypriotische vrouwen ineens zelf gaan poetsen.’’
Alleen op zondag - de enige vrije dag voor de huishoudsters - zijn de vrouwen zichtbaar in het centrum. De Filipijnse Karen (47) maakt zich zorgen. ,,Ik weet niet of ze me deze maand kunnen betalen.’’ Thuis heeft haar familie het geld hard nodig. ,,Ik onderhoud vijf mensen.’’ Haar vriendinnen knikken instemmend. Werken op Cyprus is niet makkelijk. ,,We werken allemaal tien uur, twaalf uur per dag. Geen enkele werkgever houdt zich aan de 7,5 uur die in het contract staan.’’

Ook de dagloners - velen uit Afrika - worden hard geraakt door de crisis. Elke ochtend staan ze op een brug in het centrum te wachten op werk.,Ik heb de afgelopen veertig dagen één dag gewerkt. Voor 45 euro’’, zegt de 40-jarige Elly uit Nigeria. Racisme op het eiland? Een bulderende lach klinkt. ,,Ik ben al zeven jaar hier. Heb jaren bij dezelfde baas gewerkt. Hij kent me goed, maar noemt me nog steeds zwartje.’’ Hij schudt zijn hoofd. ,,Ze denken allemaal dat we dieven zijn en dom zijn. Toen ik hier net kwam, waren wij zwarten zelfs niet welkom in de kerk.’’ Dit was niet het beloofde Europa waar hij van droomde. ,,Cyprus is geen Europa, hoogstens een wat geciviliseerd Afrika.’’

Kisa krijgt steeds vaker meldingen over racisme binnen. Dit jaar wordt daarom- met steun van de Europese Unie - een meldpunt ingesteld. Activist Polycarpou: ,,We hebben nu politici die ronduit verklaren dat deze crisis de schuld is van de migranten en asielzoekers. En de politie doet steeds vaker invallen, op zoek naar illegalen. De hele sfeer is dat deze buitenlanders, deze profiteurs weg moeten.’’
Ook het geweld op politiebureau neemt toe. Hij vertelt over vrouwen die geslagen worden door agenten, over een meisje dat haar beklag bij de politie deed over de seksuele intimidatie door haar werkgever. ,,De agent die haar terug naar huis bracht, viel haar zelf onderweg lastig.’’ Het zijn onwaarschijnlijke verhalen. ,,De reden voor al deze excessen? Het heeft volgens mij met het koloniale verleden te maken. Dit is bovendien nog een erg onvolwassen maatschappij. En dat zie je overal terug. In de politiek, in de bureaucratie, op straat.’’
En dan is er nog de extreem-nationalistische partij ELAM, met banden met neo-nazi’s van Gouden Dageraad in Griekenland.  Polycarpou vreest dat de aanhang voor die partij alleen maar gaat groeien.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten