donderdag 21 maart 2013

Een prettig gesprek?


De lange arm van Ankara

Door onze correspondent Jessica Maas

ISTANBUL - De Turkse premier Erdogan - niet bepaald bekend om zijn terughoudendheid - houdt zich tot dusver opvallend stil. Met nog geen woord heeft hij over de kwestie - die de gemoederen in Turkije en Nederland zo bezig houdt, gerept. Maar de Turkse media is er zeker van. Erdogan zal morgen aan zijn Nederlandse Rutte zeker naar het jongentje vragen.

Premier Mark Rutte zal op zijn beurt toelichten welke zorgvuldige afwegingen er worden genomen bij beslissingen over kinderen die in pleeggezinnen worden geplaatst. Hoe soepel dat gesprek dat gaat verlopen, is zeer de vraag. Vice-premier Lodewijk Asscher voerde de spanning al op. Hij noemde de bemoeienis van Turkije ‘aanmatigend en ongepast’. Want Erdogan zelf mag dan nog niet hebben gereageerd, de Turkse overheid vindt het maar niets dat een Turks kind door een lesbisch koppel wordt opgevoerd. Dat is helder. Ook Turkse pleegkinderen in het buitenland moeten de Turkse normen en waarden meekrijgen, klinkt het.

En de conservatieve Erdogan - een eigen land de pleitbezorger van het traditionele gezin - zal daar niet veel anders over denken.  Dit is de man die in 2011 in Duitsland nog de poppen aan het dansen kreeg, door de Duitse Turken te waarschuwen voor assimilatie. In de ogen van de premier ‘een misdaad tegen de menselijkheid’. Hij riep daar 10.000 leden van de Duitse Turkse gemeenschap wel op te integreren, maar zeker niet te assimileren. ,,Onze kinderen moeten Duits leren, maar eerst Turks.’’

Bij de Duitse politici vielen Erdogans oproep totaal verkeerd. bij de Duitse Turken niet. ,,Duitsland zal ons nooit volledig accepteren. Maar Erdogan doet dat wel. Hij is ons niet vergeten.’’ Vergeten doet Turkije zijn schaapjes in Europa’ zeker niet.
Integendeel.

De arm van Ankara reikt ver. Zo bestaat er sinds 2010 zelfs een speciaal directoraat voor Turken in het buitenland, in totaal zo’n zeven miljoen. De diaspora - onder wie veel ondernemers - moeten het ‘merk Turkije’ in het buitenland promoten en op zijn beurt zorgt de Turkse regering dat de banden met het oude vaderland niet vergeten worden. Keer op keer benadrukken de AKP-politici het belang van de Turkse cultuur en religie.

Met dat laatste is Diyanet belast. Het Turkse Directoraat van Godsdienstzaken, waaronder veel Turkse moskee├źn in het buitenland vallen en dat verantwoordelijk is voor de opleiding en aanstelling van imams, zorgt ervoor dat banden met de Turkije niet vergeten worden.

Nederland - zo heeft Asscher nog een keer duidelijk gemaakt - vindt die lange arm van Ankara helemaal niets. De Turkse invloed staat integratie in Nederland in de weg, klinkt het keer op keer.

Premier Erdogan is zich hier van ter dege bewust en stapt vandaag - met al die informatie in zijn achterhoofd - de vliegtuigtrap af.  Hij zal  op zijn woorden moeten letten en wil de rel over Yunus nog niet verder escaleren. En dat is nou niet bepaald zijn sterkste kant.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten