woensdag 23 januari 2013

patriots in İskenderun

Het blijven toch oorlogswapens’

Een eindeloze stoet Nederlandse legervoertuigen en de twee patriot eenheden reden gisteren in het Turkse Iskenderun de boot af.  Niet iedereen is blij met de komst van het afweergeschut.


ISKENDERUN  - Een agent plaatst hekken op een doorgaande weg in havenstad Iskenderun. Afgesloten. ,,De Duitse patriots vertrekken’’, verklaart hij aan een boze automoblist.  ,,Waar is dat nou voor nodig? Kunnen ze dat spul niet ‘s nachts vervoeren’’, moppert hij ,,Die raketten moeten ons beschermen, geloof jij het?’

Hij staat niet alleen zijn kritiek. Veel Turken staan sceptisch tegenover de komst van het afweergeschut. ,,Ik vrees dat het de boel alleen maar op scherp zet’’, zegt Necati Tanyeri (47) die een boekhandel in het centrum van de stad runt.  ,,Het blijven toch oorlogwapens.’’ Zijn collega knikt: ,,Die wapens zijn niet alleen voor Syrië bedoeld, maar ook voor aanvallen uit Iran.’’ De afgelopen dagen gingen in Istanbul, Ankara, Adana en Iskenderun demonstranten de straat op uit protest tegen de komst van de afweergeschut. Op verzoek van de Navo - sturen Duitsland, VS en Nederland - patriot-eenheden om bondgenoot Turkije te beschermen tegen aanvallen van buurland Syrië.
Voor de hekken van de haven van Iskenderun  herinnert roze stof - dat demonstranten de lucht in schoten - aan het protest. Vandaag geen demonstranten, maar Turkse journalisen die zich verdringen rondom de kapitein André Bongers, woordvoerder van de Nederlandse missie. Morgen gaat het materieel richting Adana. De patriots zullen zo snel mogelijk operationeel zijn, vertelt hij.

Verderop in de haven het schip Louise Russ, dat begin januari uit Nederland vertrok. De eerste Nederlandse militaire voertuigen rollen van boord. Een militaire takelwagen en ziekenwagen met Nederlands kenteken staan naast het schip opgesteld. Voor het geval dat, verklaart majoor Henk Plenk van Defensie Verkeer en Vervoersorganisatie. Al weken is hij bezig met het organiseren van deze ‘strategische verplaatsing’, zoals het in legertermen heet. Maar liefst 140 voertuigen, 75 containers vol met materieel rijden van het schip af. Zo ook lanceerinstelling van de patriots.  Nederlandse militairen lopen rond.  ,,Een hele goeiemiddag. Hoe is het daar?’’, klinkt het over het terrein. Een militair belt even naar Nederland. Twee andere soldaten slaan -  op stoeltjes, onder het genot van een appel - de operatie gaande. Verderop verzamelt een groep Duitse militairen. ‘Hun afweergeschut’ is al op weg naar Kahramanmaras, de stad die zij gaan beschermen.

De 270 Nederlandse militairen zijn maandag aangekomen, klaar om de patriots in Adana te installeren. Eén eenheid komt op de Incirlik-basis te staan, waar de Nederlanders ook verblijven. De andere patriot komt elders  in Adana te staan, vertelt woordvoerder Bongers. ,,De mensen zijn enorm gemotiveerd. We zijn als muzikanten die oefenen en oefenen, nu mogen we weer een concert geven.’’  Hij weet dat de Navo-missie in Turkije kritiek op roept. ,,Maar deze missie is puur defensief. We zijn hier echt om de mensen te beschermen.’’

Zodra de patriot-eenheden operationeel zijn, houden de Nederlanders - en Duitsers en Amerikanen - het luchtruim boven de 900 kilometer lange Syrische grens dag en nacht in de gaten. Bongers: ,,Maar het commando ligt bij de Navo. De radarbeelden worden ook op de Navo-basis in het Duitse Ramstein gevolgd. Mocht er een aanval komen, dan zijn die lijntjes heel kort. De patriots hebben een enorme snelheid. Het is een kogel met een kogel raken.’’   

De Syriër Abdulkadir (43)- met zijn vier kinderen gevlucht uit Aleppo - heeft genoeg van kogels, van afweergeschut en oorlog. ,,Aleppo is niet meer’’, zegt hij. Abdulkadir is een van de vele Syrische vluchtelingen die bij de moskee achter het centrale busstation in Iskenderun bivakkeert. Tientallen kinderen rennen rond, vrouwen zitten boven op hun tassen en koffers. Het is alles wat ze nog hebben. Slapen doen ze deze dagen in de moskee. ,,Maar we zijn met zovelen. Ik slaap nauwelijks.’’ Allemaal wachten ze op de boot naar Egypte, die twee keer per week vanuit Iskerenrun vertrekt. Kosten 130 euro per persoon. ,,Veel geld’’, zucht een moeder, haar drie kinderen hangen aan haar rokken. Maar ze willen kost wat kost niet in Turkije blijven, al helemaal niet in een vluchtelingenkamp. Een Arabisch land, daar voelen ze zich meer thuis, klinkt het. De patriots zeggen de vluchtelingen niet zoveel.  Abdulkadir haalt zijn schouders op: ,,Assad gaat toch niet weg. Niet zolang Rusland en Iran hem steunen.’’


Geen opmerkingen:

Een reactie posten