maandag 19 november 2012

Einde hongerstaking

'Mijn dochter was aan het smelten’


De gevangen PKK-leider Abdullah Öcalan riep zaterdag de honderden Koerdische hongerstakers in Turkse gevangenissen op hun actie te staken. Met succes. Tot opluchting van de familie, zoals de 50-jarige Ebubekir Polat in Istanbul. Zijn 21-jarige dochter Jiyan was
één van de hongerstakers.

,,Jiyan heeft 35 dagen niet gegeten en we hebben haar sindsdien niet meer gezien. Ze zit hier in Istanbul in de gevangenis. Net als de andere hongerstakers weigert ze familie of vrienden te ontvangen,we bellen wel. Haar stem klinkt erg verzwakt, maar ze houdt vol dat het goed gaat. Ik weet niet hoeveel kilo ze de afgelopen anderhalve maand is kwijt geraakt. Maar mijn dochter was aan het smelten. Dat is afschuwelijk voor een vader. Ik ben heel blij met de oproep van Meneer Öcalan. Het had niet langer moeten duren of er waren doden gevallen.’’
,,Mijn dochter zit nu al ruim twee jaar in de gevangenis. Midden in de nacht stormde een politiemacht ons appartement binnen, alsof ze op zoek waren naar een zwaar bewapende terrorist in plaats van een 18-jarige meisje. Jiyan zou een molotov-cocktail bij een Koerdisch protest hebben gegooid. Onze advocaat verwachtte dat ze snel vrij zou komen. Het enige bewijs in haar dossier, is een telefoongesprek tussen haar en een vriendin. We waren die dag in Izmir voor de bruiloft van haar oudste zus. Ze nodigde haar vriendin uit ook te komen. Volgens de officier van justitie nodigde ze de vriendin niet uit voor een bruiloft maar voor een pro-PKK protest.’’
,,We hebben de uitnodiging, de foto's, de video van de bruiloft waar Jiyan ook op staat - aan de rechtbank gegeven. De zaak kwam eindelijk afgelopen september voor. De advocaat vroeg om onmiddellijke vrijlating, maar de zaak werd uitgesteld. Nu naar 25 december.’’  
Begin oktober besloot ze aan de hongerstaking mee te doen. Ze had het er al de hele tijd over. Voor de gevangenen is dit de enige manier waarop ze actie kunnen voeren. Ze offeren hun lichaam op voor vrede. Er zijn genoeg doden gevallen in deze dertig jarige strijd. Maar ik geloof dat er alleen vrede kan komen, wanneer Meneer Öcalan bij het vredesproces betrokken wordt. De Oslo-gesprekken tussen regering en de PKK moeten worden voortgezet en Öcalan moet zijn advocaten kunnen zien, dat recht werd hem nu al meer dan jaar ontzegd. Turkse nationalisten vrezen dat dit land uiteen valt als ze de Koerden meer rechten geven. Maar niemand heeft het over afscheiding. We willen gewoon onze recht op onderwijs in onze moedertaal, recht op onze identiteit.
,,Ik had - zoals velen- hoop toen Erdogan premier werd in 2002. Hij noemde ons zijn broers, hij zou het probleem oplossen. Veel Koerden stemden op hem. Maar in 2009 veranderde zijn toon totaal. Koerdische burgemeesters, activisten werden opgepakt. Later volgden parlementari
ë
rs, journalisten en advocaten. De hele Koerdische beweging is zo monddood gemaakt. Vroeger schoten ze de Koerden dood op straat, nu sluiten ze ze op. Is dit de manier om de Koerdische kwestie op te lossen? Ik vrees dat mijn dochter veel radicaler uit de gevangenis komt. De staat maakt  zo keer op keer nieuwe vijanden. En die fout maakt regering keer op keer, het is een eindeloze cirkel. Ik heb zeven kinderen, ik ben bang dat ze - in dit Turkije - allemaal in de gevangenis terecht kunnen komen.’’

Geen opmerkingen:

Een reactie posten