donderdag 23 augustus 2012

Echte Turkse thee

SNELLE THEE (column)

 Thee - ik geloof dat er maar heel weinig Turken zijn die geen thee lusten. Niet raki, de sterke anijsdrank, maar thee is de nationale drank van Turkije. En dan heb ik het niet over de appelthee die toeristen in Antalya of Marmaris krijgen voorgeschoteld. Er zijn maar weinig Turken die die voor hun plezier drinken. Nee, het hele land leeft op zwarte thee.

Vergeet het theezakje, de echte Turkse thee wordt op geheel eigen wijze gezet. In de zogeheten cay damlik, een twee verdiepingen tellende theepot. In de onderste kan het water, in de bovenste de thee waar het kokende water op wordt geschonken. Makkelijk? Mmm, ik beheers na vijf jaar Turkije de kunst van het theezetten nog steeds niet helemaal. Tot ergernis van mijn schoonvader, die regelmatig misprijzend naar mijn brouwsel - te slap, te sterk - kijkt.

Tot overmaat van ramp moet schoonvader in kwestie ook nog vaak lang wachten voordat zijn theeglas wordt bijgevuld. Want dat is dé bijkomende regel: zodra het glas leeg is, zorgt de gastvrouw ervoor dat het geruisloos weer wordt bijgevuld.

Elke vrouw in Turkije wordt hier van kinds af aan in getraind. Ik, van oorsprong Zeeuwse, mis die training. Ik ben opgegroeid met langzame bakjes koffie. Met de vraag: wie wil er nog een bakkie? Vaak gesteld door mijn vader. Ik heb hier zelden een man op zien springen om de glaasjes bij te vullen.

Het gaat dan ook nog wel eens mis. Ik herinner me nog een bezoekje van een oude buurvrouw. Ze kwam langs om kennis te maken en ik had mijn best gedaan en, niet onverdienstelijk, 'echte thee' gezet.

Het viel me op dat mijn man af en toe zo vreemd zat te gebaren, maar pas minuten later viel al kletsend m'n oog op buurvrouws lege theeglas, en zette ik weinig geruisloos de sprint naar de keuken in.

Buurvrouw keek mijn man vol medelijden aan; ik had haar eerder al verteld dat ik geen Turkse dolma - rijst in wijnbladeren - kan maken.

De sociale druk op de Turkse vrouw is groot. Ongeacht studie of drukke baan moet ze ook de perfecte huisvrouw zijn die in een steriel schone woning in no-time de lekkerste gerechten op tafel zet. Dat wordt er met de paplepel in gegoten.

Het zijn kwaliteiten waarover ik niet beschik. Mijn worsteling met de thee spreekt voor zich. Ik ben verre van keukenprinses en steriel is ons huis - met twee kleine kinderen - zeker niet.

Dat ik daarentegen wel een internetmodem kan aansluiten, een fietsband kan plakken en een auto met accuklemmen aan de praat krijg, daar scoor ik in dit land en bij mijn schoonvader maar weinig punten mee.

Thee, daar draait het om.

2 opmerkingen: