dinsdag 14 juni 2011

Aan de Syrische grens..

SYRISCHE HEL DRIJFT DUIZENDEN NAAR TURKIJE




ANTAKYA - Sirenes klinken. Een ambulance stopt voor het staatsziekenhuis in Antakya. De achterdeuren klappen open, op de brancard een baby van een paar maanden en een kleuter van een jaar of drie. Een vrouw - hoog zwanger - volgt haastig de brancard. Ze zijn deze ochtend de grens met Turkije over gevlucht. ,,De zieken en gewonden worden eerst naar het ziekenhuis gebracht. Deze kinderen zijn ziek'', vertelt de ambulancebroeder. Alleen in dit ziekenhuis worden al zo'n zestig vluchtelingen verpleegd. In de verte klinkt opnieuw een sirene.
Meer dan vijfduizend Syriërs zijn de afgelopen dagen al naar Turkije gevlucht. Dit is nog maar het begin, klinkt het in grensprovincie Hatay. Zeker nu de troepen van president Bashir al-Assad met tanks de stad Jisr al-Shughour, twintig kilometer van de Turkse grens, zijn binnengevallen.
De inwoners van Güveççi, een dorp net aan de grens met Syrië, zien de vluchtelingenstroom met de dag toenemen. Op het dak van een woning slaat het dorp de ontwikkelingen aan de grens gaande. Een vrouw veert op. ,,Kijk, kijk daar lopen ze'', roept ze. In de verte is te zien hoe een enorme menigte zich op een veld - een paar honderd meter van de Turkse grenstoren - verzameld. ,,Aah, het is een begrafenis'', klinkt het. Een kist omwikkeld met witte doeken wordt door de menigte naar het veld gedragen.
Een andere dorpsbewoner pakt zijn mobieltje en praat met zijn neef aan de andere kant van de grens. ,,Gisteren zijn vier mensen doodgeschoten bij demonstraties'', doet hij verslag. ,,Het leger heeft hun lichamen aan de kant van de weg gedumpt. Eén van hen wordt nu begraven.'' De meeste dorpelingen kunnen hun familie niet bereiken. Alleen een enkeling met een Turks mobiel nummer heeft contact met de buitenwereld.
Syriër Muhammed is vandaag illegaal de grens over gestoken. Hij wil dat de wereld weet wat er in zijn land gebeurt. Hij vertelt hoe zijn land langzaam in een hel verandert. Over veiligheidsdiensten die op onschuldige demonstranten schieten, over soldaten die mensen uit hun huizen verjagen, velden in brand steken. ,,Een vrouw is in de bossen bevallen van haar kind."  Hij wijst naar de grens waar duizenden mensen wachten. ,,Wordt de situatie erger, dan steken ze meteen de grens over.'' Volgens de laatste berichten zoeken ook meer en meer deserterende soldaten - die weigeren op burgers te schieten - hun toevlucht in Turkije.
Boer Memet (62) in het dorp heeft al twee dagen niets gehoord van zijn familie. Syrië explodeert, zegt hij. ,,Niet gek na veertig jaar repressie.'' De laatste jaren onder het bewind van de AK-partij is de relatie tussen Damascus en Ankara sterk verbeterd. De handel groeide explosief en de visumverplichting werd opgeheven. ,,Veel Syriërs, hier op bezoek, hebben even geproefd aan de vrijheid. Dat is het enige wat ze willen.' Memet verwacht dat Turkije - nu de verkiezingen achter de rug zijn - nog meer druk op Syrië zal uitoefenen. ,,Maar Assad zal niet snel opgeven.''
Vluchtelingen die de grens oversteken, worden door het Turkse leger meteen naar een van de drie tentenkampen aan de grens gebracht.  Op een oud fabrieksterrein in het stadje Yayladagi - een paar kilometer van Güveççi staan honderden tenten. Blauw zeil houdt pottenkijkers tegen. Bij het hek aan de ingang zijn spelende Syrische kinderen te zien, een oudere man sleept met een matras.  Twee gewonde vluchtelingen- een met zijn arm in het gips, de andere hinkend met een kruk - staan volgens de agent te dichtbij de poort. Praten met pers of familie is niet toegestaan.
Ook Ramazan (51) staat met vrouw en kinderen bij de ingang. Zijn familieleden zitten in het kamp. Hij hoopt ze te zien. Ineens verschijnt een grote lach op zijn gezicht. Aan de andere kant van het hek verschijnt zijn achterneef met een baby op z'n arm. Agenten voorkomen dat de twee mannen met elkaar praten. Ramazan begrijpt het niet. Hij vertelt hen dat hij zijn familie mee naar huis wil nemen. ,,Ik kan toch voor ze zorgen?"  De agenten maken hem duidelijk dat nu niet kan. Ramazan is hoopvol. ,,Misschien over een paar dagen. Deze mensen kunnen toch niet allemaal hier blijven?"

Geen opmerkingen:

Een reactie posten