woensdag 25 mei 2011

Werken, werken, werken

TURKIJE - VEEL WERKUREN EN VEEL ONGELUKKEN

Een werkweek van 53 uur? Het is voor de meeste Turken de normaalste zaak van wereld. Net als werken op zaterdag en onbetaalde overuren. Al die arbeid eist zijn tol. Dagelijks komen drie werknemers bij een bedrijfsongeval om het leven.

 ,,Als ik om zes uur naar huis ga, kijkt iedereen vreemd op'', vertelt Yesim. De 32-jarige chemiste werkt in het lab van een grote medicijnenfabrikant in Istanbul. Officieel telt haar werkweek 45 uren, maar dat redt ze nooit. Ze werkt zes dagen per week en ook nog vaak op zondag. ,,Weigeren kan echt niet.'' En Yesim heeft nog geluk, want haar overuren worden betaald.
Die mazzel heeft Korhan (29) niet. Hij werkt bij een grote bank in Istanbul. Vaak is het na tienen, wanneer hij het filiaal verlaat. En dan moet hij nog een uurtje met de bus naar huis. De volgende dag om zeven uur maakt hij de reis naar kantoor weer. ,,Alle managers in ons bedrijf zijn gescheiden of single. Niemand heeft de tijd voor een privéleven.''
En dan is er Memet (25). Hij werkt als dagloner in de bouw. Vaak werkt hij langer dan twaalf uur achter elkaar. Zonder vast contract, zonder verzekering, zonder helm.
Volgens een onderzoek van de vakcentrale DISK-AR hoort Turkije wereldwijd bij de landen met langste werktijden. Een werkweek telt officieel 45 uur, maar gemiddeld werkt een Turk - met overuren - 53.7 uur per week. Ruim acht uur meer dan het Europese gemiddelde. Lange vakanties zitten er ook niet in. De meeste bedrijven geven slechts twee weken betaalde vakantie, die achter elkaar opgenomen dienen te worden. Een snipperdag bestaat al helemaal niet, zomin als parttime werken.
Toch zijn Turken zelden ziek. Met 4,6 ziektedagen per jaar is het ziekteverzuim opvallend laag. Dit alles, met de relatief lage lonen en de jonge beroepsbevolking, maakt Turkije dan ook erg aantrekkelijk voor buitenlandse bedrijven.
Maar al dat gewerk heeft een keerzijde. Het land spant namelijk niet alleen de kroon met het aantal werkuren, ook met het aantal werkongevallen staat het boven aan tal van internationale lijstjes.
De cijfers liegen er niet om; dagelijks gebeuren er in Turkije 176 ongevallen op de werkvloer, die aan drie werknemers het leven kosten en vijf werkers arbeidsongeschikt maken, blijkt uit cijfers van het Turkse ministerie van Arbeid en Sociale Zaken. Op de 25,9 miljoen mensen die elke dag aan het werk gaan, is dat veel te veel, stelt minister Omer Dincer van Arbeid en Sociale Zekerheid. Hij luidde begin deze maand de noodklok en kondigde aan meer inspecteurs in dienst te zullen nemen om de bedrijven beter in de gaten te houden.
Qua bedrijfsongevallen behoort Turkije tot de top in Europa, aldus het ministerie. De Europese Unie wees afgelopen najaar op de onveiligheid op de Turkse werkvloer en het grote aantal 'zwartwerkers', dat zonder pensioenrechten, arbeidsvoorwaarden of verzekering werkt.
De bouw eist de meeste slachtoffers. Overal in het land zie je bouwvakkers, veelal dagloners, op krakkemikkige steigers metershoog gebouwen renoveren. Dagelijks meldden de kranten in kleine berichtjes over de keren dat het mis is gegaan. Volgens experts zijn veel ongelukken te wijten aan de Turkse machocultuur. 'Er gebeurt mij toch niets', is de gedachte.
Ook in mijnbouw en metaalsector gaat het vaak mis. Vooral bij middelgrote en kleine bedrijven is de situatie bar en boos. De Turkse economie groeit razendsnel, de concurrentie is moordend, alles moet snel en goedkoop. Veiligheidsvoorschriften worden massaal aan de laars gelapt. Sommige bedrijven laten het personeel, zonder dat er een haan naar kraait, ploegendiensten van twaalf uur draaien. Met alle gevaren van dien. Vakbonden worden door veel bedrijven buiten de deur gehouden. En wie klaagt, kan vertrekken.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten