zaterdag 23 april 2011

Standplaats Istanbul (column)

WAPPEREND PAPIER EN STEMPELS

Veertien stempels staan er op zijn bureau. Keurig recht. Rood bij rood, groen bij groen, zwart bij zwart. Hij aarzelt even. Z'n hand zweeft boven de stempels. Tergend langzaam pakt hij een stempel met de datum van vandaag. Hij drukt en glimlacht eventjes. De stempel stempelt. Fijn als dingen doen wat ze moeten doen. Dan nog een paraafje onder aan elke pagina.  En het niet te vergeten nietje door de formulieren en pasfoto's. Zo.
Nu het serieuze werk. Het paspoort. Met een ernstig gezicht neemt hij elke pagina onder de loep. Ik word er zenuwachtig van. Staat er iets in wat niet mag?  Fronsend kijkt hij naar mij en mijn pasfoto. Ik glimlach wat onnozel. Het is inderdaad een vreselijke foto - waar ik hopelijk echt niet meer op lijk -  maar dat zal toch geen probleem zijn? Dan slaat hij het paspoort dicht. Het is in orde. Over een week mag mijn nieuwe verblijfsvergunning ophalen.
Het bezoekje aan het politiebureau werkt me ieder jaar weer op de lachspieren. Het troosteloze politiebureau, de controle door twee verveelde agenten bij de ingang, het kantoortje met de vergeelde kindertekening van een politiewagen aan de muur. Maar vooral de trage handelingen van de agent. Ik lijk elke keer weer in een sketch van Monthy Python te zijn beland.
En dat gevoel bekruipt me niet alleen op in politiebureau. Het Turkse bevolkingsregister heeft hetzelfde effect. Dit opvallende donkere gebouw, vol met kleine hokjes met ambtenaren en stempels, is het walhalla van de Turkse bureaucratie. Hier wachten dagelijks honderden mensen uren op uiterst belangrijke documenten, die met een even serieus gezicht worden verstrekt. Veel gelachen wordt er sowieso niet in het bevolkingsregister, dat voel je meteen. In een enorm boek - zo groot als de tafel - schreef de ambtenaar met zijn speciale pen - ernstig en precies - mijn naam en die van mijn partner op. Zo.
En dan het papier. Al vanaf de eerste week dat ik in Turkije woon - nu bijna zo'n vier jaar geleden - viel het me op. Op de Turkse kantoren wordt op een speciale manier met papier gewapperd. En niet alleen bij overheidsgebouwen. Ook bij de bank en notaris wordt op een opvallende manier gewapperd.
Pas nog had ik een nieuwe bankpas nodig. En jawel, hoor. De bankmedewerkster deed het weer. Ze schoof de stapel papier eerst heen en weer. Wapperende ze even met haar gemanicuurde nagels heen en weer en maakte er met een voldane glimlach een mooie rechte stapel van.
Ik moest meteen denken hoe mijn zus en ik vroeger als kind 'kantoortje' speelde. Met een speelgoedtelefoon, paperclips en uiteraard papiertjes. Wij wapperden op precies dezelfde manier. Zo.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten