zondag 19 december 2010

Standplaats Istanbul (column)

MASHALLAH!

Een jonge gast van een jaar of zeventien, achttien met twee piercings in z'n oor en een tatoeage op z'n arm komt met een vriend van de boot af. Hij kijkt even de kinderwagen in. Loopt verder maar komt terug met een grote glimlach op z'n gezicht terug. ,,Wacht even, ik moet even kijken, hoor."  Hij begint te kirren en gekke gezichten te trekken. Hij wordt beloond met een even grote glimlach van mijn dochtertje.
Ik moet lachen. Ik zie in Nederland nog niet zo snel een coole puber stoppen voor een koddige peuter. En hij is verre van een uitzondering. Turken zijn gek op kinderen. En hoe gek, daar ben ik pas na de bevalling achtergekomen. Mijn dochter is nog maar een paar maanden oud wanneer ik een klein eettentje met haar in de draagzak binnenstap voor een snelle lunch. De vrouw, die achter de pannen staat, komt meteen de keuken uitgesneld. ,,Mashallah,mashallah" klinkt het. De kreet die heel Turkije, en de Arabische wereld, slaakt van bewondering of geluk. Letterlijk vertaald betekent het 'God heeft het zo gewild'.
De vrouw roept naar achter. Ook haar man, dochter en zoon moeten toch echt even komen kijken. Nog meer 'mashallah's' volgen. Mijn dochter wordt onder haar kin gekriebeld, mijn soep opgeschept. De vrouw biedt aan de baby vast te houden, zodat ik op mijn gemak kan eten. Een fijne service, en dochter zelf vindt al die aandacht prima. Ze is niet anders gewend. Eenkennig zijn in Turkije is onmogelijk.
En het zijn zeker niet alleen vrouwen, die wegsmelten. Mannen net zo goed. Pas nog zat ik nog in een tentje thee te drinken en een stukje verderop strijkt een tiental agenten neer. Het duurt niet lang of een van hen ontdekt de buggy en komt aangesneld. Hij heeft zelf ook dochtertje, vertelt hij meteen. En trots laat hij een foto van een gapende dreumes zien. Of hij dochterlief even mag vasthouden, is de onvermijdelijke vraag. Zelf heeft ze haar handjes al uitgestrekt. En daar gaat ze. Mee met 'oom agent'. Ze krijgt meteen een politiepet opgezet en de groep Turkse agenten, toch niet bepaald bekend om hun softe kant, kirt luid 'mashallah!'
De Turkse kinderliefde gaat ver. Zo ver zelfs dat de premier Recep Tayyip Erdogan vindt dat er te weinig kinderen in Turkije worden gemaakt. Keer op keer roept hij de vrouwen op toch minstens drie kinderen te krijgen. 'Met het oog op de toekomst', is zijn argument. Maar in een land met zo'n grote jonge bevolking _ zestig procent is niet ouder dan dertig _ is vergrijzing niet bepaald het grootste probleem.
En zijn oproep kan nogal wat gevolgen hebben. Zeker in een land waar steeds minder vrouwen werken. En zeker in een land waar ruim 200.000 meisjes niet naar school worden gestuurd _ nergens goed voor, vinden de ouders. En zeker in een land waar in bepaalde gebieden gezinnen met tien kinderen geen uitzondering zijn.
Maar kindervriend Erdogan vergeet dat alles gemakshalve en laat geen mogelijkheid onbenut zijn oproep te herhalen. 'Turkije heeft nieuwe generaties nodig', speechte hij onlangs op een bruiloft, waar hij het kersverse paar opriep minimaal drie koters te krijgen. Je zag het stel even slikken bij die woorden van oom Recep. Mashallah!


Geen opmerkingen:

Een reactie posten